✿JuJoO

 

ENTRY NO. 45 

ขี้เกียจอัพรูป ค่อยมาอัพรูป วันอาทิตย์ ฮ่าๆๆ  (กว่าจะอัพครบ ผ่านไปเดือนนึงพอดี เร็วจัง~)

 

 

2009.10.16

 

 

 

ช่วงเช้า ไม่มีอะไรจะเขียน,, ตอนบ่าย นัดเยนาเอาไว้ ที่สถานีบ้านเรา แล้วเราก็เลท ก๊ากๆๆ ก็รีบวิ่งไปหาเค้าที่ทางออก 1 ยืนรอหน้าสตาร์บั๊ค แล้วพี่เค้าก็วิ่งมา "จู~~~~~~~~~~" แล้วก็กอดกันกลางทางเดิน ฮ่าๆๆ คิดถึงอ่ะ ไม่เจอเยนาอนนี่นานแล้ว~ สามเดือนได้อ่ะ ก็ถูกเค้าจูงพาเดินไป ผ่านโรงเรียน ผ่านนั่นนี่ แล้วเราก็ลืมบอกเค้า เลยบอกว่า เยนาอนนี่... เดี๋ยวเจเจ กับน้องอีกคนจะมาด้วยนะ ฮ่าๆ อนนี่ก็บอกว่า จริงหรอออ อ๊า เขินจัง (ยังไง?) ฮ่าๆๆ ก็เดินไป เดินมา โผล่มากำแพงวังอีกด้าน แล้วเดินไปร้านข้าว ที่แบบ..... ต้องต่อแถวรอออกมาถึงนอกถนนค่ะ เหอ เหอ ก็นั่งรอ พร้อมกับโทรบอกพี่เจว่าอยู่ที่ไหน แต่อธิบายไม่ถูก เลยให้เยนาคุย แล้วก็รอ... พอคิวขยับเข้าใกล้ร้าน ก็จะมีเก้าอี้ให้นั่งละ บ้านที่ต่อหลังเรา มีลูกสาวกับลูกชายเด็กน้อยประมาณ 5-6 ขวบ น่าร๊ากกกก เราก็นั่งดูลูกเค้าอ่ะนะ ลูกชายก็มองหน้าเรา เราก็ยิ้มโบกมือให้ อิน้องมันก็เขินกูม้วนติ้ว ก๊ากๆๆ เอาหัวไปมุดหลังคุณยาย ไปอยู่กะพี่เลยมั้ย? ฮ่าๆๆ เด็กผู้หญิงก็น่ารัก น้องนั่งมองเรา มาม๊าน้องเลยบอกว่า สวัสดีพี่สาวสิลูก น้องก็หันมาหา อันยองฮาเซโยอนนี~ (รู้จักกัน?) ฮ่าๆๆ เราก็เลย อันยองกับน้อง น่ารักวะ มาม๊าน้องบอกว่าลูกชายเขิน เพราะว่านูนาเยปอ (ก๊ากกกก กูนึกถึงชายนี่ที่กูแบนไปแล้ว) ยังไม่ได้ทันได้เจรจาขอเอาลูกเค้าติดมือกลับบ้านไปด้วย ก็ถึงคิวเราเข้าร้านพอดี

นัดแนะพี่เจให้มาที่ร้าน... เป็นเหตุให้เยนาอนนี่ที่แสนดีของเรา ออกไปยืนดักเจเจที่ถนน เราก็บอกอนนี่ว่า อนนี่..เคยเห็นหน้าเจเจหรอ? เค้าบอกว่า โน..แต่ว่า น่าจะเดาได้น้า คนไทยคนไทย~ ฮ่าๆๆๆๆ เราเลยปล่อยพี่เค้าไป ฮ่าๆๆ

แล้วก็พากันเดินเข้าร้านมา สร้างความประทับให้อีพี่เจเป็นอย่างมาก ฮ่าๆๆๆ ก็นั่งกิน มันคืออะไรวะ จำชื่อไม่ได้ มันเหมือนเกี๊ยวซ่ายักษ์ อร่อยวะชอบ แล้วก็รามยอนเส้นสด เส้นกับซุปอร่อยโฮก แต่แม่งก็เยอะโฮก และทำให้กูกินไม่หมด งึมงึม

แล้วก็ไปเดินเที่ยวเคียงบกกุงกัน เจอเด็กอนุบาลมากมายยยยยยยยย อยากได้ๆๆๆ เราจ้องไม่วางตา อ๊าก น่ารักกกกกก มีคนนึง เหมือนจุนซูมาก โครตน่ารักอ้ะ กะจะไปจูงกลับบ้านด้วยเนี่ยยยยย

แล้วก็เข้าชมพิพิธภัณฑ์ โดยมีคุณซองเยนาเป็นไกด์กิตติมาศักดิ์ อธิบายทุกสิ่ง อะไรที่ไม่รู้ก็ถามพี่เค้าหมด แม้มันจะมีป้ายบอก กูก็ไม่อ่านเอง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ จนมาจะทางออก (มาถึงได้ไงยังงง ถ้าเดินเองแม่งหลงแน่ๆ เหมือนเขาวงกต)เจอกิมจิ ถามเล่นๆว่าอนนี่มีตู้เย็นไว้แช่กิมจิโดยเฉพาะป่ะ? เค้าบอกช่ายๆๆมีทุกบ้านแหละ ที่บ้านมีตู้เย็นสำหรับแช่กิมจิ 3 ตู้ ตู้ของทั่วไป 1 ตู้ .............เอ่อ ไม่ได้หูฝาด พี่เค้าพูดอีกรอบก็เหมือนเดิม ฮ่าๆๆๆๆ

ก็ออกไปเดินชิวๆๆๆๆ และก็เจออัญมณีที่หาได้ยากยิ่งงงงงงง แทนแท้นนนน

 

แล้วก็ไปเดินเล่นอินซาดง กินขนม ดื่มชาแบบโครตเอ็กซ์คลูซีฟ ที่ถ้าเองไม่มีทางหาร้านเจอ ฮ่าๆๆ แล้วก็ไปเดินเรียบแม่น้ำไหลเย็น ไปถ่ายคลิปวีดีโอสุดฮาแตก ตลกไม่ไหวว่ะ แล้วเดินไปซิตี้ฮอล์ มันถึงเวลาเย็นย่ำ หกโมงที่เราควรจะไปฮันจอนได้ละ ก็เลยแยกกัน เยนาอนนี่กับพี่เจไปเดินต่อ น้องฟางไปกะเรา เยนาอนนี่ จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่น้า~~

ลงรถไฟไปฮันจอน วันนี้กล้าที่จะเดินลัด ฮ่าๆๆแล้วมีผู้หญิงวัยใกล้ๆกลางคน กล้าที่จะจอดรถเปิดกระจกเรียกเราว่า "อนนี่! xxxอยู่ตรงไหนคะ?" กูจะรู้มั้ยคะ ที่เดินลัดมานี่ยังเสียวจะหลงทาง ก๊ากกกๆๆ เกาหลี ถามทาง กระเหรี่ยง แล้วเรียกกรูว่าพี่สาวด้วย เหอๆ พอพูดอังกิดใส่ เค้าเลยรู้ว่ากระเหรี่ยง ฮ่าๆๆๆ เลยขับรถมั่วต่อไป กระเหรี่ยงก็เดินมั่วต่อไป.. แล้วอยู่ๆก็ถึง ไม่หลงด้วย เก่ง ก๊ากๆ

วันนี้ไม่มีตัวช่วยละ ทำเอง ไปรับบัตร กับชีคนเดิมที่เมื่อวานเราซื้อซีดีอาคิลล่า ชีสวยแต่ไม่ได้ภาษาอังกฤษแม้แต่เสี้ยว ฮ่าๆๆๆ ก็มีฟางนั่งรอด้วยซักพัก เราเข้าโรงละคร น้องฟางบอกว่าก็นั่งดูทีวีต่อแล้วไปเคบีเอส เราก็เข้าไปดูละครที่วันนี้นั่งใกล้โครตตตตตตตตตต ให้ความรู้สึกเอาขาพาดเวทีได้ ก๊ากกก (เว่อร์ไป) ที่นั่งเราจะเยื้องๆซ้ายตลอด แล้วถ้ำของคุณโรอยู่ฝั่งเรานั่งพอดี ก๊ากๆๆๆๆ ใกล้มากว่ะ แบบเฟี้ยงรองเท้าคือโดนแน่ๆๆ ก๊ากๆ แม่งตอนโผล่ออกมาใกล้มาอ่ะ วันนี้กรูกระเหรี่ยงเตรียมกล้องมาอย่างดี เหอ เหอ วางของที่ซื้อจากสถานียังเจ เสื้อโค๊ต ของนั่นนี่กับพื้นแล้วตั้งใจดูละคร แล้วก็โดนคา(คนละคนกับเมื่อวาน)มองหน้ากูอย่างตั้งใจ ฮือออ น่ากลัว แต่หล่อดี ก๊ากกกๆ

คุณโรมึงกลมปุ๊กมากๆ เพราะว่านั่งใกล้บางฉากจะเห็นเค้ามายืนรอข้างๆ แต่คือต้องโครตสังเกตุอ่ะถึงจะเห็น แล้วบางฉากที่ไม่มีคุณโรก็น่าเบื่อที่จะดูรอบสอง จุ๊ก็ฝืนไม่ไหว หลับ(เพราะนอนน้อย) แหกตาขึ้นมา คามองหน้าเราอีกแล้ว ฮือๆๆ ประมาณว่า อินี่มึงกล้าที่จะหลับ ...ก็กูง่วงงงงง ขออภัยยย เราก็พยายามจะไม่หลับอีกต่อไป แต่ถึงเราหลับหรือไม่หลับ คาก็มองหน้าเราตลอดดดดด (แค้นกูมากมั้ย? เหอๆ)

พักครึ่ง ฟามจริงกะจะนอนแผ่หราในโรงละคร ก๊ากๆ แต่หิวน้ำ เลยออกไปกดน้ำกิน แล้วก็ว่างจัดไง๊.... ซื้อซีดีอาคิลล่าดีกว่า(ที่กูซื้อไปแล้วสองแผ่น แต่ก็ยังไม่เลิกซื้อ) ซื้อกับเจ๊คนเดิม ที่สวยๆ และก็ด้วยความเป็นกระเหรี่ยง ก็หยิบสูจิบัตรมาอีกปึกนึง(หยิบหลายรอบด้วย) เอาไว้แจกคนไทยแฟนคลับน้องตุ้ม ฮ่าๆๆๆ

เสียงเพลงดังเรียกพวกบ้าดารากลับเข้าโรงละครเหมือนเดิม ก็ดูเหมือนเดิม บางทีก็โดนมองหน้าจากบางคนที่ไม่ใช่คา... สมควรเรียกมองตา คึคึ เขิล..(คิดไปเอง)

ละครจบที่คุณโรเอาหอกจิ้มพุงตัวเองตาย แล้วก็มีคนมาค้นพบถ้ำ เหมือนเดิม ได้เวลานักแสดงออกมาขอบคุณ กระเหรี่ยงยกกล้องถ่ายคลิปอย่างตั้งใจ ฮ่าๆๆ ใกล้ดีวะ ก๊าก มีหลุดมือบ้าง เพราะไม่ได้มองกล้องเท่าไหร่ มองแต่ตัวจริง วันนี้จูไม่สวยอ่ะ(คนละคนกับเมื่อวาน) แต่เสือกจูบนานกว่าคนเมื่อวาน เหอ เหอ...   ถ่ายคลิปเสร็จ ออกไปข้างนอกโรงละคร เจอเหม่ยหลิงกับสาวยุ่นคนนั้น ชีว่าเพื่อนชีไม่อยู่ไปเคบีเอส (เออ เหมือนกัน ฮ่าๆ) ก็พากันเกาะกลุ่มกระเหรี่ยงรอคอยอิคุณโร

ก็นั่งคุยกัย เมาท์แตก ไม่รู้คุยกันรู้เรื่องได้ไง ก๊ากๆๆ เริ่มมีถามชื่อเสียงเรียงนามกัน เมื่อวานเหม่ยหลิงตกใจชื่อเราไปรอบละ วันนี้มานะจังต่อ บอกว่าละครนี้เพื่อเราเลย จู จู จู~~ ก๊าก แล้วที่ฮามาก ก็เพราะว่ามานะจังพูดอังกฤษไม่ได้เลย และญี่ปุ่นของกูก็กากมาก แต่ก็เข้าใจกัน ก๊ากๆ คือตอนนั้นหันไปมองรอบๆตัว โห เงียบได้อีก ไม่มีคนเลยวันนี้ แปลกมากกกก ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ที่รออยู่มีแค่สามคน ไม่มีเกาหลีซักชีวิต..  ก็รอไปเม้าท์ไป    แล้วก็มองรถทุกคันที่เป็นสีขาวมินิแวน คือเราไม่คาดหวังจะเห็นซีวิคสีขาว... เพราะเราสำรวจโลกแล้ว แต่ไม่เจอ ก๊ากๆๆๆๆๆ (เพราะเมื่อวานเจอ~ เอิ้ก)

จนรถคนอื่นออกไปหมด อย่างเคย และวันนี้ไม่มีจอดรอกันแล้วด้วย แหงละ ไม่ต้องรอคุณโร เพราะพรุ่งนี้คุณโรจะไปจีน หลังจากรอโครตนาน เพราะอีซองมินต้องลบเมคอัพออกก่อน และเป็นโรคอะไรที่ต้องคนสุดท้ายตลอดไม่รู้ ..... ในที่สุด รถมินิแวนสีขาว ทะเบียนอะไรไม่รู้ก็ออกมา อืมมมมมม.... เราเห็นแขนหมู ก๊ากๆๆ เค้าเปิดกระจกฝั่งคนนั่ง มิดบาน แล้วเอาจักแร้พาดขอบประตูออกมา เดี๋ยวก็มือแหว่งหรอก...   พอเข้ามาใกล้ๆ ซึ่งเราก็ยืนอยู่ฝั่งที่เค้านั่งอยู่ละ ชีก็โบกสูงราวนางงาม และเลิกเป็นนางงามเพราะโบกแบบเอาตายมากๆๆ   กูฮา.... เพื่อกระเหรี่ยงสามคน ที่ยืนทำหน้ามึนว่า เอ๊ะ ไหนซีวิค?! (เว้นเรานะ เพราะเราสำรวจโลกมาแล้ว ฮ่าๆๆๆ)  แล้วเมเนเจอร์ที่ขับรถให้(คนไหนไม่รู้)ก็เลวมาก เลี้ยวเร็วมากกกกกกก เหอๆๆ มึงเลี้ยวอย่างเร็วเพื่อ...ไปติดไฟแดง? ก๊ากกกก       มีไฟแดงหน้าโรงละคร แม่ง ไม่รู้จะฮาไปไหน ตอนไฟเขียวมันขับ 20 แล้วเหยียบ 120 ตอนจะไฟแดง ก๊ากๆๆๆ

มานะจังเค้าคิดได้ เค้าวิ่งไปเพราะคุณโรยังไม่ได้ปิดกระจกรถ พอวิ่งไปถึงรถ ...ไฟเขียว...   คือกูไม่กล้าหัวเราะ แต่ขำมาก ไม่ได้เย้ย แต่ภาพมันตลกตอนเค้าวิ่งอ่ะ เรายังคิดว่าทันเลย แต่แล้วนะ เหมือนการ์ตูนตลก ก็ไฟเขียวซะงั้นเลย  เราก็ถือร่มที่มานะจังลืมไว้ไปให้ เธอหันมาเจอก็ อ๊า~~โกเมนเนะ~จูจัง~ ไม่เป็นไรอ่ะ เราฮามากกว่า ฮ่าๆๆๆ

แล้วมานะจังก็บ่นไปตลอดทางว่า อ๊า~!! นาปึนนัมจา! (หรือยอจา?) ก๊ากๆ     วันนี้คุณเมเนเจอร์ กลัวน้องเที่ยวสินะ เลยมารับมาส่ง เลี้ยวพากลับบ้านไปเลย เพราะพรุ่งนี้ต้องไปจีน ~

ก็พากันเดินไป ซื้อขนมที่คอนวีเนียนร้านลุง ไปเหมาขนมดาวเค้า เอิ้กๆๆ แล้วพากันไปขึ้นรถไฟ ตอนแรกเหม่ยหลิงจะไม่ไป แต่พอเห็นเรากับมานะจังจะไป เลยไปด้วย เพราะว่าง ฮ่าๆๆๆ เราไปเพราะฟางอยู่เคบีเอส แล้วมานะจังเพื่อนก็อยู่นั่นเหมือนกัน ก็เลยไปกัน  ไปจนถึงที่เปลี่ยนไปสายเก้า แล้วไม่ทันแล้วว่ะ คือกลัวมันอัดเสร็จก็ไม่รู้จะไปทำด๊อยไร เลยตัดสินใจไปแท๊กซี่กัน

ไปถึงยออีโดทันเวลาเป๊ะ แต่เป๊ะไปเพื่อ... ในเมื่อมันอัดต่ออีกชั่วโมงนึง ก๊าก....... แล้วก็ฝนตก ลมแรง แรงมากกก แรงไปแล้วว๊อย!!!  ร่มเด็กญี่ปุ่นเพื่อนฟาง พังกระจุยกระจาย อย่างน่าสงสาร โฮกกกก.... หนาวมาก ที่ผ่านมาก็คือหนาวแล้ว นี่ฝนตก ลมแรงงงงงงงงง ก็ไปหลบฝนใต้ตึก กระเหรี่ยงอย่างกูนี่แหละ ที่วิ่งไปคนแรก ตอนแรกเหนียมๆกัน ไม่กล้า แต่กูถือว่ากูชอบซองมิน(แล้วไง?) ไม่เกรงใจทึกฮยอค ฮ่าๆๆ

แล้วก็ผ่านไป ...... พร้อมออดี้สองคัน ท่ามกลางสายฝนที่หนาวได้อีก... ?? กับพี่ยามเคบีเอสที่ใจดี๊ใจดี ที่ฟังกระเหรี่ยงอย่างเราเข้าใจ ฮ่าๆๆๆๆ เลยให้น้ำส้มพี่เค้าไปหนึ่งถุง ที่ลุงคอนวีเนี่ยนแถมมากับขนมดาว ก๊ากกกก (เราก็แจกมานะจังไปถุงนึง)

ถึงบ้านตีหนึ่งครึ่ง หรือตีสองวะ จำไม่ได้ เกือบตายเพราะหนาวมาก แล้วกว่าจะได้นอน ตีสามอีกละ โอ้ววว เหนื่อยยยย 

ว่าจะแวะไปแฟมิลี่มาร์ทดูเด็ก ก็ไม่ได้ไป เพราะไม่ไหวแล้วว่ะ ฮ่าๆๆ

คร่อก..

 

 

 

 

 

 

 

2009.10.17

 

 

 

แหกตาตื่นแต่เช้าอย่างคนมีอะไรจะต้องทำ และง่วงมากมาย นั่งรถก็หลับ เอิ้กๆ

กว่าจะได้เป็นผู้เป็นคนอีกทีก็บ่าย ตอนนั้นหิวมากมาย กับฟาง ไม่มีไรจะทำ พี่เจก็นัดเพื่อนแก่ๆของพี่เจไว้ ก๊าก เราเลยนัดกะแบลล์ เพราะแบลล์ว่าง ก็ไปเจอกันที่บ้าน ในใจวางแผนว่าจะไปอิลซานแล้วไปอับกุจอง....

เริ่มไปอิลซาน กว่าจะไปถึงก็เย็นแล้ว ฮ่าๆๆๆ อับกุจองเลยต้มล้มเลิกไป วันนี้คงได้แค่อิลซาน ไปถึงก็รู้สึกได้เลยว่า บ้านที่รักหน๊าวหนาว หนาวกว่าในโซลเยอะเลย ต้นไม้ก็เปลี่ยนสีละ อากาศดี คนหน้าตาดีกว่าในโซล ก๊ากกๆ  

ก็ตั้งใจหาร้านศรีบัวที่น้ำหวานฝากให้มาซื้อให้ แต่หาไม่เจอ ด้วยความลาว เลยเดินไปร้านป๊าจุนซู ฮ่าๆๆๆ ไปถามจากป๊าเลยละกัน ก๊ากๆ แต่ป๊าทำไรอยู่ไม่รู้ ก็มีพนักงานออกมาบอก พอเรากำลังพยายามทำตัวเข้าใจว่ามันอยู่ตรงไหน เราก็เดินออกจากร้านป๊า มาคุยกันหน้าร้าน ป๊าตลก วิ่งตามออกมา พอมาเจอแบลล์ ป๊ากรี๊ด..... =__=  คุยกันพักนึง ป๊าหันมาสวัสดีครับใส่ แล้วบอกว่า มาใหม่นะ ....ค่ะ เดี๋ยวมาค่ะ ไปซื้อของก่อน ฮ่าๆๆๆ   ปะป๊าบอกว่า จุนซูมาม๊าอิซซอ...    จุดนั้นก็งงว่าป๊าจะบอกทำไม ถ้าป๊าบอกว่า จุนโฮอิซซอ กูวิ่งไปแล้ว ก๊ากกก  

ก็ไปในที่ที่น่ากลัวมากค่ะ มันเป็นอพาร์ททือที่อยู่บนเบอร์เกอร์คิง สยองดี เหมือนโรงบาลคนโรคจิต ก๊ากๆๆ ชั้นสาม... ขึ้นไป ผวาชิบหาย เหมือนโดนหลอกมาฆ่า และแล้วก็เห็นป้ายศรีบัววางอยู่ เหอๆๆ เลยเดินไป คำแรกที่คนในนั้นพูดกะข้าพเจ้าคือ  "คนนิจิวะ" ....คนไทยคะ กูน่ะ ฮ่าๆๆ

มีนินทา แหม่..... สั่งของแล้วเล่นกะหมาเน่าๆของอิริกกี้ ที่ทิ้งไว้ไม่มาเอาคืนไปซักที มาม๊าจุนซูบอกชื่อมาก็ลืมไปแล้ว ก๊ากๆ เอาตังน้ำหวานจ่ายไปห้าหมื่นฝ่า ได้มาสามอัน เอิ้กๆ พร้อมของแถมฮาๆ แล้วก็ไม่รู้จะอยู่ทำด๊อยไร เพราะไม่มีคิมจุนโฮ ไปเห๊อะ หิวขนาดจะกินหมาไอริกกี้ละ ฮ่าๆๆๆ

กลับไปหาป๊าอีกรอบ บางทีก็อยากถามว่า ป๊าคะ.... บ้านของที่รักหนู ลูกหนูที่หนูคลอดทิ้งไว้เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน บัดดี้ได้ดิบได้ดีเป็นไอดอลวงซูจู หมายเลขเจ็ด... บ้านน้องอยู่ ป๊าทราบไหมคะ?  ......ได้แต่คิด และคิดว่าตัวเองประสาทไม่ดี ฮ่าๆๆๆๆ

สั่งของกินยกให้เป็นหน้าที่แบลล์ สั่งนั่นนี่ มา แล้วก็ นั่งอืดดดดดด กินกันไป สองชั่วโมง.... ให้ได้ลวนลามกันพองามแล้วกลับ ฮ่าๆๆ .....แล้วกูไม่น่ารีบกลับบบบบ ไม่น่ารีบไปซื้อของก่อนเลยอ่ะ เพราะว่าจุนซูกับพี่จุนโฮ ไปที่ศรีบัววววว อ๊ากกก พลาดแรง...... ป๊าแม่งยังไง ตอนแม่อยู่บอก พอลูกมาไม่บอก.. นิสัย... ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ป๊าคะ (หนูล้อเล่นนะ~)

ก็ยังพูดเล่นกันอยู่ ถ้าเจอพี่จุนโฮ(กล้าเรียกเค้าว่าพี่)ทำไงวะ.... ทุกคนมองหน้ากันแบบ ใครอยากกลับ ก็กลับไปก่อน กูจะไปนอนบ้านพี่จุนโฮ ก๊ากกกกกกกกกก แต่ทำไมไม่เจอ ฮือๆๆๆๆ ก็เดินช๊อปปิ้งกันเอาเฮฮา เพราะหลายอย่างหาไม่ได้ที่โซล มาที่อิลซานเก็บตกได้ทุกอย่างที่หาไม่ได้ แม้แต่...แฮปปี้บาธ ของอิปลากับคิว ยังมาเจอที่อิลซาน เราชอบที่นี่มาก อากาศดี คนหน้าตาดี(กว่าในโซล) แต่งตัวดี ชุดโรงเรียนม.ปลายจุนซูเดินเกลื่อนเลย ผู้คนดูดีอ่ะ เราชอบอากาศ และที่มันดูบ้านนอกนิดๆด้วย ฮ่าๆๆๆๆ

แล้วก็กลับกัน...

ถึงบ้านดึกดื่น (ตลอด)

อีพี่เจ กลับช้ากว่ากูอีก ยังไงเนี่ย ป้าคนนี้

 

 

 

 

 

 

2009.10.18

 

 

 

เหมือนเดิม กว่าจะได้ทำอะไรก็จะบ่ายละ ไปหาข้าวกินกันก่อนเลย ก็เดินไปแถวโรงเรียน เพราะร้านน่านั่งหลายร้าน วันนี้ไม่รู้จะกินไร เลยเลือกร้านที่คนเยอะ ฮ่าๆๆๆ กินเสร็จ เดินเล่นใช้เวลาทิ้งๆขว้างๆ ไม่มีไรจะทำ แยกกะพี่เจที่สถานีไรจำไม่ได้ละ พี่เจแม่งตลอด มีที่จะไป ฮ่าๆๆๆๆ

เราก็นั่งรถไฟไปสถานีโซลกัน ไปลอตเต้มาร์ทอย่างคนไม่มีไรจะทำ ความจริงไปดูอินกิกาโยน้องชายนี่ก็ได้นะ แต่กูแบนน้องอยู่ ฮ่าๆๆๆ  น้องฟางไปดูกล้องโพราลอยด์ เราก็ช้อปปิ้ง ซื้อของซุปเปอร์(จูเนียร์) ก๊ากกก ไม่พ้นขนาดาวค่ะ มานะจังบอกว่าที่นี่มีซองมิน เราเลยเหมาซองมินซะเลย เหลือชินดง อุค ฮี บานตะไท กูไม่แบกไปนะ อยู่กันที่นี่ล่ะ เหอๆๆๆ

เสร็จจากลอตเต้ ก็ไปอับกุจองกัน ตั้งใจไปหาไก่กินให้ได้ ไปถึงอับกุจองก็เจอห้างคุณชีวอนก่อน ฮยอนเด ที่หลอนกูทุกที่ ธุรกิจฮยอนเด หลอนมาก มีทุกที่จริงๆ ห้างของคุณชีวอน เราไม่กล้าเข้า ก๊ากๆ เดินขึ้นมาก็ไปหาร้านไอติมก่อน อยากมาก อยากกินติม(ทั้งๆที่หนาว?) ไปถึงไทม์เอาท์แบบเดินมึน แต่ไม่หลง ฮ่าๆๆ ก็เห็นแต่บรรดาแฟนคลับมานั่งกิน เหมือนร้านป๊าจุนซูไม่ผิด กินเสร็จก็ไปร้านไก่กัน เราต้องเดินผ่านธุรกิจบ้านคุณช้อยที่ยาวร่วมห้าร้อยเมตร อพาร์ททือหรู ย่านอับกุจอง ขนาดฮันยังยัง 3 ล้านต่อเดือน ฮยอนเดกี่ล้านวะ เหอๆๆๆ ตึกไหนที่คุนช้อยอยู่ไม่รู้ เห็นแม่งแปดสิบกว่าตึก ให้มานั่งรอวันละตึก ต้องใช้เวลาสามเดือน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ตายห่าก่อน...   ก็ผ่านโรงเรียนมัธยมปลายอับกุจองวิทยา ...แบลล์บอกเรียกซะไม่น่าเรียนเลย เราก็..อ้าว ก็ถ้าอยู่ที่ไทย มันต้องชื่อนี้แหละ xxวิทยา ก๊ากกกกก ผ่านอับกุจองวิทยาไป ยังเจอฮยอนเดอพาร์ททืออยู่เลย น่ากลัวมากค่ะ บ้านคุณช้อย ไหนจะอุรีแบงค์ ฮยอนเดมอเตอร์ ฮยอนเดโฮเตล ต่างๆนาๆฮยอนเด... ประมาณ 20%ของธุรกิจประเทศเกาหลี...... ครือ มึง มาเป็น ดารา ทำไมอ่ะช้อย? ฮ่าๆๆๆๆๆ

ก่อนถึงโรเดโอ เราก็ต้องหาไก่เคียวชอน ก็เดินกันมึนนะ เจอร้านนวดไทยเต็มเลย เดินไปเดินมา มันจะจิ้มตาตายแล้วเพิ่งเห็น ก๊ากๆๆๆ มีซูจูติดอยู่หน้าร้าน เข้าร้านไปแบบนึกว่าเจ๊งแล้ว ไม่มีคนเลย เจอพนักงานก็เลยสั่ง บอกว่าเอาเทคโฮม กูรีบมาทำไม มันปิดตีสอง เหอๆๆ ได้ข่าวว่ายังมีที่ต้องไปอีก แต่สั่งไปละ ตังก็จ่ายแล้ว แพงแสด เลยนั่งรอ เค้าบอก 30นาที.... เหอะๆๆๆๆ นานได้อีก    พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังไม่หยุดไม่หย่อนเลยรู้แล้วว่าทำไมมันนาน คนโทรมาสั่งเยอะมากกกกกก กว่าไก่จะเสร็จ กระเหรี่ยงก็ป่วนไว้พองาม ฮ่าๆๆ พอได้ถุงมาก็อุ้ยตายว้ายกรี๊ด มีผู้ชายบนถุงด้วย ก๊ากๆๆๆ ก็ถือผู้ชายไปโรเดโอ เข้าเอเวอรี่ซิงแบบมีไก่ลอยอบอวล... เหอะๆๆ

ไปสมัครเมมเบอร์ ได้บัตรลายเอฟเอ็กซ์(ที่ตอนนี้เราทิ้งไปแล้ว ไว้ทำใหม่ เหอๆ) ไปแลกเหรียญถ่ายติ๊กเกอร์ เลยมีแต่เหรียญห้าร้อยเต็มประเป๋ากูเลย หนักแสด    ก็ถ่ายกัน.... แม่ง อธิบายห่าไรไว้ไม่รับผิดชอบ ไม่เข้าใจเลย ฮาๆๆๆๆ ถ่ายไปกรี๊ดกร๊าด กระเหรี่ยงแตก ตู้ข้างๆไม่มีใครถ่ายเลย สงสัยกลัว ก๊ากกกกกกกก

ไม่ว่าที่ไหนที่ไปก็เปิดแต่เพลง where u at และ ดิงๆๆๆ ...ฮ่าๆๆ เอ็มวีชายนี่ตลอด กูแบนนน~!! (แบนจริงๆนะ.. เหรอ?)

ยืนแต่งรูป แบบกระเหรี่ยงลองของ หนุกดีวะ ฮ่าๆๆ

ออกจากเอเวอรี่ซิง อยากเดินช๊อปปิ๊ง แต่ลมเย็นโฮกขนาดนี้ แล้วไก่กูก็เย็นเจี๊ยบไปหมดละ เหอๆๆ ก็เอาแค่เดินเล่นนิดนึงละกัน เดินข้ามไปหน้าแกลลอเรีย เห็นฮันยังอพาร์ททือแล้วก็ยังแบนชายนี่ต่อไป ฮ่าๆๆ  ไปถึงเอสเอ็ม มีชายนี่เวิร์ลด์นั่งอยู่สี่ห้าคน มีคนนึงกำลังเขียนกำแพง เหอๆ ก็ทำเนียนเดินผ่านเล่น แต่กูถือถุงไก่เคียวชอน มันจะเนียนไหวไหม ก็เลี้ยวเข้าข้างตึก เดินขึ้นเขาไปยี่สิบเมตร เจอโรงเรียนชองดัมวิทยา แบลล์บอกแม่ง....หอ โรงเรียน บริษัท แทบไม่ต้องเดินเลยน้องมินทั้งสอง ฮ่าๆๆๆ แต่ที่เจอมันม.ต้นเป็นชองดัมวิทยา ม.ปลายมันถัดไปหน่อย แต่ไม่ได้เดินไปดู เพราะมันมืดเชี่ยสสสส์ เหมาะแก่การโดนฉุดไปได้เสียกับใครมาก

เห็นที่จอดรถเอสเอ็มแล้วก็ไม่แปลกใจเลยที่โจคิวฮยอนจะมีสภาพรถที่ยับเยิน ฮ่าๆๆๆ

ก็ได้เวลากลับ แต่ในใจยิกๆๆอยากไปนั่งรอน้องบ้างงงง แต่ก็หิวมาก และอายถุงไก่ซูจู เลยไม่กล้ารอ (ไหนว่าแบนน้อง ฮ่าๆๆๆ) เลยเดินกลับ ไปซื้อของกิน (มาหาของกินอย่างเดียว) ได้ของในร้านปารีสกลับไปกินที่บ้าน หน้าบ้านก็มีร้านปารีสได้ข่าว ฮ่าๆๆๆๆ เอาไก่ไปอุ่นแล้วมานั่งกินกัน .....อร่อยยยยยย~~~~

อีพี่เจ ก็กลับช้าตลอด... จริงๆ

 

กินเสร็จอาบน้ำมานั่งเก็บของ พรุ่งนี้จะกลับละ ฮึกๆๆๆๆ เศร้า~~

ของกูเยอะมากกกกก เก็บยังไงดีวะ กว่าจะเก็บเสร็จ เหนื่อยมาก ฮ่าๆๆ

 

 

 

 

 

2009.10.19

 

 

วันสุดท้ายละ แหกตาตื่นมา วันนี้ว่าง สมควรไปรับซูจูที่อินชอน เหอๆ

ด้วยอะไรซักอย่างทำให้เราพลาดที่จะเจอไปสองวิ... TT - TT         แสดมาก.... จุดนั้น กลายเป็นคนบ้าขึ้นมา เหอๆๆ แล้วเลิกพูดไปพักนึง ฮ่าๆๆๆ แล้วก็ตัดสินใจไปอิลซานก็ได้วะ    เพราะอยากให้ตัวเองหายบ้าก่อนด้วยล่ะ ฮ่าๆ  อิลซานอากาศดี เราคงดีขึ้น

คิดถูกจริงๆ... เรานั่งรถไฟเปลี่ยนสายกี่รอบไม่รู้ กว่าจะถึง ด้วยความช่วยเหลือจากเยนาอนนี่ เมสเซจเดียวที่ช่วยได้มาก บอกกระทั่งว่าสี่แยกชื่ออะไร ฮ่าๆๆๆ

เราเห็นเด็กนักเรียนสองคน ตั้งแต่บนรถไฟละ คาดว่าถ้าลงสถานีเดียวกะเรา ก็น่าจะไปที่เดียวกันว่ะ ฮ่าๆๆ

ถึงอิลซาน.... ก็เดินไปตามทาง อากาศดีๆทำให้เราหายบ้าไปเยอะมาก แต่แม่งหนาวมาก เป็นวันที่หนาวที่สุดดด แล้วออกมาที่นี่ก็ยิ่งหนาวไปอีก เอาหน้าตากลมหนาว เดินไปเรื่อยๆ เด็กสองคนนั้นที่หมายที่เดียวกะเราแน่ ฮ่าๆๆ

และแล้วก็เจอ เป้าหมายของเรา...

 

เราก็เข้าไปในตึก เห็นเค้าต่อแถวกัน เราก็เอามั่ง เหอๆๆ ไม่รู้หรอก ได้ไม่ได้ แต่ขอต่อไปก่อน

 

จนถึงเรา โดนที่เยนาอนนี่โทรมาหาเราก่อนหน้านั้นนิดนึงพอดี ถามว่าจุ๊อยู่ไหนแล้ว เลยบอกเค้าว่าถึงแล้วล่ะอนนี่ แต่คุยกับเอ็มบีซีไม่รู้เรื่อง เค้าเลยคุยให้ ด้วยความซวยไม่จบไม่สิ้น ฮ่าๆๆ คือไม่มีชื่อเรา และบัตรมันหมด แล้วแบตมือถือกูก็หมดด้วย ก๊ากก... แลดูซวยๆ แต่ก็เฉยๆ แค่อยากมา ไม่ได้คิดไร สต๊าฟเอ็มบีซีดีมากกกกกกกก พยายามช่วยสุดๆ จนเราฟังเข้าใจแล้ว เค้าว่าให้เราเข้าตอนที่ฮอล์เปิด ให้รอแถวนี้ จะพาไป เราบอกเค้าแล้วว่าโอเคเรารู้เรื่อง เราเข้าใจเค้า แต่เค้าไม่เข้าใจเราว่ะ ฮ่าๆๆ เค้าก็พาเราเดินไปเดินมา ตอนแรกเค้านึกว่าเราเป็นญี่ปุ่น =__= อีกละ  แต่พี่เยนาบอกแล้วว่าเรามาจากไทย เค้าเลยบอกว่า ยูฟอร์มเทกุก? ฮ่าๆๆ ไทยแลนด์ยังพูดไม่เป็นเลย แอบเครียด ฮ่าๆๆ

ความจริงเราแค่อยากถามว่ามีกี่โมง เพราะเราบินคืนนี้แล้ว เหอๆๆๆ ยังไงเราว่าเราไม่ได้ดูแน่นอน ก็ไม่ได้คิดไรตั้งแต่มาแล้วล่ะ มาเอาบรรยากาศ ดีกว่าสติแตกคนเดียว ฮ่าๆๆ   เค้าก็ยังพาเราเดินไปเดินมา จนเจอคุณป้าไฮโซคนนึงที่พูดอังกฤษไฟแลบ เหอๆๆๆ

เค้าช่วยเราเยอะมากกกกกก เค้าเป็นใครไม่รู้(เป็นแฟนคลับจองโม ฮ่าๆๆ) เค้าปลื้มเรามาก ก๊ากกก เอ็มบีซีตรบมือให้กูอีก โอ้ยจะบ้าตาย อายชิบหาย เค้าบอกว่าไม่ต้องรอประตูเปิดแล้วเข้า เค้ามีโควต้าแฟนคลับชองโมให้เรา ให้ไปยืนหน้าเวทีเลย.....จะดี??? เค้าก็พาไปนั่งคอฟฟี่ปริ้นซ์ ซื้อช๊อกโกแลตร้อนให้เรากินอีก โอ้ว ยังไง แล้วเราเลยถามว่าคอนมีกี่โมงหรอคะ? สรุปว่าสองทุ่ม... เวลานั้นกูควรอยู่อินชอนแล้ว ฮ่าๆๆๆ.......... ก็เฉยๆอยู่ดี เพราะไม่คิดอยู่แล้วว่าจะดูได้ แค่น้ำใจที่เค้าพยายามช่วย เราก็รู้สึกดีมากแล้วอ่ะ ดีมากๆ เราเป็นใครก็ไม่รู้ เค้าช่วยเราเยอะจริงๆ  เราเลยบอกว่า เราคงไม่ได้ดูแล้วล่ะ เราต้องกลับคืนนี้  เค้าแบบ..ตกใจ เค้าก็เลย............................ อืมมมมมมม เหอ เหอ เหอ เหอ เหออออ    ซองมินไม่ต้องขอโทษเราก็ได้ ลูกเจี๊ยบทำงานไปแหละดีแล้ว..... คึคึ      ขี้เกียจเขียนละ ฮ่าๆๆๆๆ

มันไม่มีอะไรหรอก เราไม่ได้อยู่ดูคอนสุดท้าย เพราะเราต้องกลับแล้วจริงๆ

ก็เลยไม่ได้ดู ได้อย่างอื่นแทน ฮ่าๆๆๆๆ.... พูดเล่น ฮ่าๆๆ

ขอบคุณนะซองมิน~~~~~ปิ๊งๆๆๆๆๆ

 

เราเดินออกมาจากเอ็มบีซี เดินยิ้มไป ลมหนาวๆพัดมา เราก็ยังเดินยิ้ม ตอนนั้นเราอยากให้โทรศัพท์มีแบต เราอยากโทรบอกพี่เจ ฮ่าๆๆ ไม่ไหวจะกลิ้นยิ้ม เราอยากโทรบอกเยนาอนนี่ว่ามันมีอะไรบ้าง~ เราอยากบอกว่าเรารักเกาหลี อิอิ

เรารักอิลซาน ที่นี่ทำให้เราตกหลุมรักจริงๆ~~^^

 

 

ถึงสถานีรถ ก็เลยเอาทีมันนี่โทรหาพี่เจ อัดอั้นว่ามีไรอยากเล่าเยอะแยะ   เรานั่งรถไฟกลับไป ด้วยความสบายใจ ทั้งๆที่ไม่ได้ดูคอน ฮ่าๆๆ  ...ยังไง บอกไม่ถูก ชุ่มชื้นใจ สุดสุด

 

 

 

ขอบคุณนะ เพราะหลายๆอย่าง และหลายๆคน ทำให้มันจบสวย

พี่เจ  เยนา อนนี่  แบลล์  น้องฟาง(หมี)  มีฮเย อนนี่  เหม่ยหลิง  มานะจัง

แล้วก็ ลูกเจี๊ยบตัวอ้วนๆ "อีซองมิน"

 

 

^______________________^

 

 

.

.

 

 

 

 

ปล. ทำไมเวลาเขียนยาวๆ ตัวหนังสือไม่เคยเท่ากันเลย เกลียดจริง ..!

 

 

 

ENTRY NO.44 

 

2009.10.14

 

 

วันจะบิน ก็ยังมานั่งทำงานอยู่ กระเป๋าก็เก็บเสร็จสดๆร้อนๆเมื่อคืน ฮ่าๆๆ อย่างขี้เกียจอ่ะ พอถึงเวลาจะไปจริง รู้สึกไม่อยากไปขึ้นมาซะงั้น เคลียร์งานจนเหนื่อย เหนื่อยจนรู้สึกว่ายุ่งยากขนาดนี้เลยหรอวะ เลยเริ่มเบื่อ กร๊าก...

 

กลับบ้านพร้อมเจ้จอย ไปอาบน้ำ แต่งตัว เก็บของเฮือกสุดท้าย.. รอคุณเจ้จิ๊บดูละครจนจบ ก็ได้เวลาพาจุ๊ไปส่งสนามบิน ในขณะที่พี่เจถึงแล้ว เราเพิ่งออกจากบ้าน ฮ่าๆๆๆๆ

 

ถึงสนามบินคุณพี่ก็กลับบ้าน ขอบพระคุณนะจ๊ะที่มาส่งน้อง...   แล้วจุ๊ก็ไปหาพี่เจ พากันไปเช็คอิน ตม.แถวยาวนรกแตก .............. ให้กูถอดรองเท้าบู๊ตด้วย กูจะฮา หรือจะอาย เอาเหอะ ฮ่าๆๆ ขึ้นเครื่องไปก็พยายามนอน ... กว่าจะหลับตีหนึ่งมั้งวะ ยังไม่ทันไร ตีสามเปิดไฟปลุก..ให้กูกินข้าว ขอบคุณ... รสชาติ..อืมมมม... อยากนอนต่อว่ะ ฮ่าๆๆๆ 

 

 

 

 

 

 

2009.10.15

 

(ถูกปลุกทานข้าวตอนกำลังจะสว่าง / น้ำแข็งเกาะกระจก~)

เจ็ดโมงถึงอินชอน (ตีห้าไทย) ประหนึ่งว่ากูยังไม่ได้นอน... =__= เห็นอากาศแล้วไม่แปลกใจว่าทำไมน้ำแข็งเกาะกระจกเครื่องบิน... หมอกลงเยอะมาก..... พากันไปเอากระเป๋า นั่งรถไฟไปเทอมินอล ไปเอาโทรศัพท์มือถือ.. รอแบลล์มารับ นั่งเล่นโทรศัพท์ เมสเซจบอกเยนาอนนี่ว่าถึงแระ...

(ลานบิน เหมือนไซเลนท์ฮิลล์เลย ก๊ากๆ)

แบลล์มาก็พากันไปทานข้าว ซึ่งรู้สึกว่าเพิ่งจะกินไปยังไงไม่รู้ว่ะ ฮ่าๆๆ ไปซื้อตั๋วบัส รอบัส หนาวได้อีก ไอพวกนี้แม่งก็สูบจังอ่ะบุหรี่ นิสัย...   อาจอชีก็ชอบจีบแบลล์จังว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ รถมา ได้ฤกษ์ซักที สิบโมงละได้ข่าว ดีที่วันนี้ว่างเกือบทั้งวัน ก๊ากกก ไปถึง ลากกระเป๋าขึ้นเขา เข้าบ้าน ไม่ทันไรออกต่อ ไปเมียงดง.. ช๊อปปิ้งสบั๊นหั่นแหลก ตั้งแต่ออกจากรถไฟ กระเหรี่ยงทั้งหมดพากันเดินแหกปากคุยลั่น พร้อมช๊อปไม่หยุดหย่อน จนหลังกูจะหัก... มานึกได้ว่าฝากของไว้ที่ร้านหัวฟูมูลค่าห้าแสน ฮ่าๆๆๆ มูลค่าไม่ทำให้ของหนัก แต่ชายนี่ไนท์ทั้งห้าเล่ม ทำให้กูแบนชายนี่อย่างเปิดเผย... แม่งงงงงง หนักมาก!

(กระเหรี่ยงใจสู้ !)

ไปพักทานข้าวกัน ข้าวผัดไร้วิญญาณวัว ไก่ ฮ่าๆๆ แต่อร่อยดี ท้องจะแตก หนาวๆมานาน มานั่งหน้ามันกินข้าวไม่พูดคุย ซักพักก็เกี่ยงกันว่า เฮ้ย เอ็งอ่ะ กินเข้าไปอีกดิ่วะ... ฮ่าๆๆๆ

(ผัดต้นหอมกับเนื้อ - ไหนเนื้อฟะ? / ผัดกับข้าว / คนผัดเขินใหญ่ ฮ่าๆๆๆ คิตตี้เพื่อนจุ๊กำลังดูแลนมตัวเองอยู่?)

สุดท้ายก็ต้องกลับแท๊กซี่ ...... ชายนี่กับพี่จุ๊ จบกันตั้งแต่วันนี้ เหอ เหอ

 

กลับไปถึงก็ไม่มีเวลาจะจัดของ ล้างหน้าล้างตา แต่งหน้า ผูกผม.. จะไปดูละครละ ฮ่าๆๆ ขอนิดนึง ขอดูดีบ้าง กูซกมาทั้งวัน เพราะไปเดินช๊อปอย่างไม่อายหนังหน้ากระเหรี่ยง... พี่มินจองเมสเซจบอกพี่เจว่า จะถึงยังเจแล้ว ในขณะที่เรายังไม่ออกจากอันกุก.. เหอ เหอ

 

เลยรีบกันชิบเดินไปซับเวย์ ส่วนแบลล์ต้องแยกไปหาแฟนละ ไม่เป็นไรมีเรา พี่เจ น้องฟาง สามกระเหรี่ยงไม่ยั่น ไปยังเจที่ไม่เคยไปมาก่อนเลย... พึ่งแผนที่ ที่ปริ้นท์มา เดินไป เห็นเด็กนักเรียน คาดว่าที่หมายเดียวกัน ก็เดินคุยกระเหรี่ยงกับพี่เจเสียงดัง เดินไปด่าไป ขึ้นรถไฟก็ด่าคนนั้นคนนี้ ตลอดอ่ะ ฮ่าๆๆๆ

และแล้วก็ถึง และแล้วก็ต้องไปขอบคุณมินจองอนนี่อย่างเป็นทางการ... เพราะงั้นบัตรละครของดิฉัน ก็เลยเป็นชื่อมินจอง ฮ่าๆๆ  

(สภาพหน้าฮันจอนอาร์ตเซนเตอร์)

(กว่าจุ๊จะได้บัตรนี้มา ก็เป็นโรคประสาทอยู่นาน ฮ่าๆ )

เกือบสองทุ่มได้เวลาเข้าไปดูละคร ก็เข้าไปนั่งอย่างตื่นเต้น (ตอนนั่งรถไฟมาได้ข่าวว่าง่วงหลับตายกันหมด) ลุ้นๆ ด้วยความมีมารยาทที่ดีในการเข้าชมละคร ยกมือถือขึ้นมาปิดเสียงแล้วแอบถ่าย ก๊ากกกกกกก มีเสียงเพลงดังทั้งโรงละครให้รู้ว่า อิพวกบ้าดาราทั้งหลาย สงบจิตสงบใจซะ ละครจะเริ่มแล้ว~

 

แล้วก็เริ่ม....

 

ละครนี้ เพื่อกระเหรี่ยงชัดๆ ทั้งเรื่องพูดแค่ "อาคิลล่า" คิลล่าคิล" "ลา" "อาลา" "ลาคิล" วนๆจับๆผสมกันเท่าที่คุณจะสามารถทำให้มันเป็นคำใหม่ได้ ฮ่าๆๆๆๆๆ ขอบคุณมาก กูไม่จำเป็นต้องเข้าใจภาษาเกาหลี เพราะเค้าพูดภาษาเผ่าอาคิลล่า ก๊ากกก แฮปปี้

 

เนื้อเรื่อง..... มีสองฝ่าย แดง(จู)กะน้ำเงิน(โร) ...ดูเหมือนไม่ชอบกัน แต่นัง(?)โร กับจู แอบชอบกัน ถึงขั้นว่าคุณโรแอบไปหาจูที่บ้านต้นไม้ วิ่งขึ้นบันไดบ้านเค้า กูกลัวบันไดจะหัก คุณโรกูกลมเป็นแหนมมัดเป็นปล้องๆ ฮ่าๆๆๆ แม่งโครตตลก แต่น่ารักว่ะ อ๊าก ฮา..  ที่ฮาสุดคือ น้องกูอาศัยอยู่ในถ้ำ ฮ่าๆๆๆ อยากลงไปกลิ้ง (ได้ข่าวว่าเรื่องโรแมนติกรันทด)

ต่อๆ ดูไปพักนึงมีคนเข้ามาทีหลัง มานั่งหลังเรา ในใจเรานึก อิเลว ไม่มีมารยาท มาช้า มาตอนละครเริ่มไปแล้ว แย่มาก ขอมองหน้า......              เอ่อ หล่อว่ะ... ฮ่าๆๆๆ ดารา? ถ้าดารา เข้าใจก็ได้ว่าทำไมต้องเข้าช้า ... เอิ้ก เราหันไปมองเป็นระยะๆ(ฉากที่ไม่มีซองมิน) เนื่องจาก หน้าตา คุ้นนนนนได้อีกกกก แต่จนแล้ว ก็นึกไม่ออก เลยช่างมันละ พอพักครึ่ง... ไอคนนั้นก็หายไป พอเสียงเพลงดังเตือนพวกบ้าดาราว่าละครจะเริ่มครึ่งหลังดังขึ้น เราก็ไม่เห็นผู้ชายคนนั้นอีกเลย... ?

ต่อที่เนื้อเรื่อง โรกะจูแอบรักกัน เพื่อนสีแดงของจูก็ช่วยโรด้วย (สีน้ำเงินนี่ออกมาแต่โร ปะป๊าโร ที่เหลือตัวประกอบแทบไม่ได้ออก) ฝ่ายแดงเด่นกว่า ตัวโกงชื่อคา ชอบจู ก็ขัดขวาง มันก็ยังแอบไปเจอกันนะคะ... ไปพลอดรักกลางป่า อาคิลล่าจะแสดงความสนิทสนมโดยการลูบหน้า และการถวายหัวให้โดยการจุ๊บหน้าเท้า ... เหอ เหอ โรก็จูบเท้าจู จูก็เลยจูบเท้าโรมั่ง ร้องเพลงรัก นังโรก็นอนตักจู มันกลมมากๆ ร้องเพลงจบก็จูบปากกัน ... จูบเท้าแล้วมาจูบปาก เหอๆๆๆๆ ไม่กรี๊ดค่ะ คุณโรเคยเตือนไว้ว่าอย่ากรี๊ด.. คือไม่ได้เป็นเพราะคำเตือน แต่เพราะไม่รู้สึก เลยแบบไม่รู้ว่ะ ฮ่าๆๆ จูบไปดิ่ เฉยๆ ....คึคึ แล้วโรก็จูงมือจูเข้าถ้ำ(บ้านมัน) สงสัยจะชวนไปได้กัน เหอ เหอ เหอ เหอ.... แล้วคาก็รู้ มีท้าดวลจับตัวบ้าอะไรซักอย่าง คาชนะ เหอๆๆ โรแพ้แหกปากใหญ่เลย

มาม๊าจูเลยประกาศยกจูให้คา   ไอคนที่รักกันจริงๆก็ทนไม่ได้ ลักลอบมาเจอกันอีก คารู้เลยเคืองมาก ไปหาพ่อโพ (พ่อโพทำอาวุธ) ไปขโมยมา แล้วสู้กับโร ทำร้ายพ่อโพด้วย โพเลยมาช่วยโร ถูกแทงตายห่าเลยยยย... อิโรกรี๊ดดดดด ชายชู้ตายเสียแล้ว... เอาจริงๆว่ะ สองคนนี้ดูมีอะไรในก่อไผ่ เหอ เหอ....แล้วคาก็จะฆ่าโรด้วย แต่จูมาขวาง ว่ายอมแล้ว เอาฉันไปแทน คามันเลยดึงจูมาจูบซะเลย แล้วลากไป โรจะขาดใจตายตามโพ ยกทรีนโพขึ้นมาจูบ(ใครเขียนบทวะ ทำไมต้องจูบทรีน) แล้วเลยต้องการล้างแค้นให้ ทีนี้ก็มีหนอนบ่อนไส้ หรือไส้ศึกไม่รู้ว่ะ พ่อโรต้องการให้เก็บจูที่เป็นตัวปัญหา แล้วก็ไปเก็บ ตอนจูจะต้องแต่งงานกับคาพอดี มาม๊าจูก็โดนฆ่าตาย โรกับคากลายเป็นช่วยกันปกป้องจู แต่จูทนไม่ไหวแล้วก็เลย มอบตัว(?)ให้กับเผ่าพ่อโร พาไปฆ่าในหลุม(?) เห็นเอาจูลงรูหน้าเวทีไป ไม่รู้ตายยังไง ฮ่าๆๆ หลังจากนั้น เหมือนโดนคำสาปหรืออะไรไม่รู้ ทุกคนฆ่ากันเอง ตายหมดเลย เหลือโรคนเดียว แล้วก็มีศพจูลอยขึ้นมาจากรูเดิม โรตอนนั้นสู้กับคาอยู่ แล้วก็มีโอกาสแทงคาตาย แล้วก็ไปหาศพจู ทนไม่ได้ร้องให้ ซบอกจู (เหมือนมันน่ะเป็นผู้หญิงซบอกสามีที่ตายในสนามรบเลยอ่ะ ฮ่าๆๆๆ) แล้วก็ดึงเท้ามาจูบ(อีกละ.. มึงจูบทรีนกันทั้งเรื่อง) แล้วก็เอาหอกแทงตัวเอง ตายยยยยยย ปิดม่าน.

ผ่านไปหลายๆๆๆๆๆปี ก็มีคนสำรวจป่ามาเจอถ้ำคุณโร ที่วาดรูปจูไว้ที่ผนังถ้ำ(รักจัด). นักแสดงก็ทยอยออกมากันให้เราตรบมือ เราตรบๆ เห็นคนยกกล้อง กรูเอาม่าง เหอๆๆๆๆ ถ่ายคลิปคุณโรออกมา วิ่งกลมออกมาเลย แล้วก็ร้องเพลง น่าร๊ากกกกกกก เพลงจบ ปิดม่าน ดับไฟ ไล่พวกบ้าดารา. ฮ่าๆๆๆ

เล่าเหมือนเป็นละครตลก คือจริงๆมันสวยมาก ฉากสวย เห็นแล้วแบบ ชอบมากๆ สวยดี ละครเล่นดีทุกคน ดูลื่นไหล ภาษาไม่ได้เป็นอุปสรรคในการดูละคร จริงๆ มีโอกาส ควรไปดูค่ะ ^^ คุณโร สวยจริงๆ

คนสวยของแม่ ก๊าก..

(ตอนพักครึ่ง ออกมาถ่ายเล่นหน้าโรงละคร) 

 

จบละคร ออกมายิ้มปริ่ม มาเจอคนหน้าโรงละครที่ยืนน้ำลายแตกฟองกันแม้จะโครตหนาว... ดูจากสภาพแล้วทุกคนรอคุณโร.... ดิฉันเลยเอาบ้าง ฮ่าๆๆ รอบ้างงง แล้วก็เลยบอกพี่เจว่า ถ้าห้าทุ่มครึ่งแล้วเตือนด้วยนะ คือถ้าต้องรอจนป่านนั้นยังไม่ออกมา คงไม่รอละ ละครเลิกก็เกือบห้าทุ่มละ โครตดึกและหนาวมาก กูห่มโค๊ทนั่งรอ แล้วก็มีรถนักแสดงออกมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ ยังไร้วี่แววน้อง... อืม รอต่อ แล้วมีรถคันนึง เปิดกระจกพูดไรไม่รู้กับผู้คนที่ยืนรอ สิบกว่าคนได้ ในที่สุดกระเหรี่ยงอย่างเราก็สงสัยจนลุกไปถามเอล์ฟเกา ฮ่าๆๆ เราบอกว่า รถคันเมื่อกี้ เค้าบอกอะไรหรอ? เด็กชี้ไปที่ตำแหน่งที่รถเคยจอด แล้วบอกว่า อ๋อ นั่นรถชายนี่....           เอ่อ ?????? งง คือเราหันไปมองตามมือ มันมีรถจดริมถนนคันนึงจริงๆว่ะ ก๊ากกกก และแล้ว ก็มีผู้ชายสองคนเดินไปที่รถ ...เค้าคือ ไอผู้ชายที่นั่งข้างหลังเรา เอ๊ะยังไงงงง นี่ไม่ใช่ชายนี่ (ลืมไปว่ากูแบนน้องอยู่) เด็กหันมาบอก... ชายนี่เมเนเจอร์......... กู ว่า ละ ทำ ไม มัน คุ้น คุ้น .... ชเว จิน จบข่าว มากับผู้ชายหน้าเหือดๆคนนึง เหอๆๆๆๆ รถก็ขับออกไป กลับมานั่งรอคุณโรต่อ.... อืมมมม ก็มีคันอื่นออกมา บอกว่า อิโรใกล้ออกมาละ เลยยืนรอ มีเด็กสิงคโปร์มาคุยด้วย และมีญี่ปุ่นสองคนมองหน้าไม่เลิก... ยังไง?        แล้วฮอนด้าซีวิคสีขาวทะเบียน XXXX ก็ออกมา กระจกเปิดไว้จนสุด มีชายหนุ่มนั่งมาด้วย พร้อมโบกมือให้ (ไม่เอามึงได้มั้ยคะ? จะเอาคนขับ) อิโรเหลียวหน้ามามอง(เหรอ) แล้วเลี้ยวโค้ง(ชนกูเลยมั้ย) ฮ่าๆๆๆ ขับออกไป แล้วเลี้ยวโค้งบนถนนใหญ่อีกรอบ (ไม่ใช่ทางกลับบ้านมึงได้ข่าว) เลี้ยวเสียวไส้มาก ขับไม่เร็ว แต่เลี้ยวแบบ ทันทีทันใด เอ่อ ถ้าล้อมันปีนฟุตบาทขึ้นมา กูตายแน่นอน ฮ่าๆๆๆๆ    ไปละคุณโร บ๊ายบาย.... มันไปแด๊กส์เหล้ากับนักแสดงคนอื่นๆต่อ ที่อับกุจอง...ร้านXX พอเห๊อะ กูง่วง เหอๆๆ

(พวงหรีดที่เอสเอ็มส่งมาแสดงความยินดี ก๊าก~ / บรรยากาศตอนนั่งรอที่โครตหนาวก็ทนเอา)

ก็เลยเดินกับเด็กๆไปที่รถใต้ดิน เด็กคนนึง(มีสามคน)ก็บอกเราว่า หนูชอบชายนี่ด้วย เราเลยบอกว่า ชอบใครหรอ หนูชอบมินโฮ เราก็เลยบอกว่า อื้อออ มินโฮ เราทำมือว่าน้องสูงท่วมหัว.. เด็กอีกคน ทำมือเท่าประมาณอก แล้วบอกว่า "ซองมิน" กูฮามาก กูทุบเด็กคนนั้นเลย ก๊ากๆๆๆ ดีนะน้องไม่ทำมือเท่าหัวเข่า กูเครียดเลย ซองมินเตี้ย ฮ่าๆๆๆๆๆ ระหว่างเดินไปก็มีเด็กสิงคโปร์เดินไปด้วย ชื่อเหม่ยหลิง ก็คุยกันตามภาษากระเหรี่ยง ฮ่าๆๆๆ บ้านเหม่ยหลิงอยู่คังนัม บ้านเราไกลกว่า เราอยู่จงโน ก็ไปรอรถไฟกัน เด็กเกาไปหมดละ   หันไปเจอ ญี่ปุ่นที่มองหน้ากูจั้ง แต่ก็ไม่คิดไร ก็ไปยืนรอ แล้วในที่สุด ชีคนนึงก็วิ่งเข้ามาหา มาถามว่า คนญี่ปุ่นใช่มั้ยคะ? สองคนตอบพร้อมกันว่า ไม่ใช่ๆ ชีถามต่อว่า คนจีนหรอ? ไม่ช่ายๆๆๆ เลยบอกไปว่า ฉันคนไทย / ฉันคนสิงคโปร์  ชีบอกว่าอ๋อ นึกว่าคนญี่ปุ่น (แล้วก็ยืนคุยญี่ปุ่นกันนะ ฮาแตก) ก็ทักทายกันไว้ ชีอยากคุยด้วย แล้วก็ขึ้นรถไฟกันไป แต่แยกกันนั่ง เหอๆ เหม่ยหลิงลงไปก่อนคนแรกที่อับกุจอง ญี่ปุ่นลงอุลจิโรซัมกา เราลงอันกุก พี่เจต้องการให้ซื้อน้ำ เราก็เลยไปซื้อที่แฟมิลี่มาร์ท เด็กคนขายน่ารักมาก เหอ เหอ เหอออออ เป๋นเหตุให้เราอ้อยอิ่ง หานั่นหานี่จะซื้อ ก๊ากๆๆ สรุปได้นมมาอีกกล่อง น้องคนขายผู้น่ารักให้ถุงเราฟรีๆด้วยไม่คิดตัง ฮ่าๆๆ ดีจัง

 

น้องฮยองยง~~~  (พี่จุ๊แอบมองชื่อที่หน้าอกน้อง ตอนน้องพูดเกาหลีใส่ กูก็อังกฤษตอบเลย เพราะไม่เข้าใจ ฮ่าๆ)

 

แบกน้ำกลับบ้าน ยิ้มเป็นอิบ้า เที่ยงคืนกว่าละ กูเหนื้อยเหนื่อย เหอๆๆ

 

กลับมาถึงยังนั่งเม้าท์กันต่อ ได้นอนเกือบตีสาม โอ้ววววววววววววววววววว

 

วันแรกยังยาวขนาดนี้ ฮ่าๆๆๆ